Franz Mesmer

Hij promoveerde in Wenen op het proefschrift "De planetarum influxu in corpus humanum", over de invloed van hemellichamen op het menselijk lichaam. Evenals Paracelsus en Van Helmont was Mesmer ervan overtuigd dat lichamen, ongeacht of ze uit levende of dode materie bestaan, elkaar op afstand kunnen beïnvloeden. Deze invloed werd vergeleken met de werking van een magneet op ijzer. Vandaar dat zij de beïnvloeding magnetisch noemden. Er was een verband tussen deze magnetische kracht en ziekte en gezondheid. Over de tijd tot het optreden van Mesmer kan gezegd worden dat genezing beschouwd werd als een geestelijk proces. Hij zelf sprak echter over een neutrale, mechanische kracht.
Het werk van Mesmer kan samengevat worden in de volgende punten:

Er bestaat een het universum doordringende en verbindende kracht, een volkomen beweeglijke stof van onvergelijkbare fijnheid.
Alle ziekten worden veroorzaakt door verstoringen van het evenwicht in dit krachtenveld in het lichaam van de zieke. Dat leidt tot een onharmonische verdeling van de kracht over het lichaam.
Voor het genezen van de ziekte is het herstellen van het evenwicht nodig.
Dit herstel moet worden bewerkstelligd door toevoer van die kracht aan het lichaam van de zieke.
Deze toevoer geschiedt door een magnetiseur, die bekend is met de ziekteleer, met de techniek van het magnetiseren.

De magnetiseur dient te weten, hoe hij aan de patiënt zijn kracht op de meest doeltreffende wijze moet afgeven.